Afgelopen zomer las ik ‘Aan mij heb je niks’ van Gerbrand Bakker, het vierde deel in de privédomein-reeks. Wat heb ik genoten van dit boek!
Ik ben daarna meteen de voorafgaande delen gaan (her)lezen: ‘Jasper en zijn knecht’, ‘Knecht alleen’ en ‘Moeder na vader’.
Bakker schrijft over dagelijkse gebeurtenissen en ergernissen. Hij spaart niemand en vooral zichzelf niet. In ‘Aan mij heb je niks’ reconstrueert hij de gebeurtenissen rondom de verdrinking van zijn twee-jarig broertje meer dan vijftig jaar geleden. Hij beschrijft het verdriet en intussen werkt hij in de tuin, laat hij Floris uit en maakt de lezer deelgenoot van zijn overpeinzingen , want hoe kan dat nou toch dat in Nederland één van zijn boeken slechte recensies krijgt, terwijl hetzelfde boek met lof wordt ontvangen in Engeland en Duitsland.
Bakker schrijft zo goed dat hij over de hele wereld vertaald wordt: herkenbaar, ontroerend en meeslepend. Ik kijk uit naar deel vijf.
