Heerlijk, de nieuwe van Detlev van Heest!
In plaats van min of meer lineaire dagboekaantekeningen die ik van hem gewend was kiest van Heest nu voor een gelaagde opbouw.
Hij reflecteert op zijn voorbije Grote Liefde, op zijn nieuwe Grote Liefde, op zijn ouders en grootouders en blikt terug op zijn jeugd. En dat alles verpakt hij tussen heerlijke dagboekfragmenten en aantekeningen uit voorbije jaren.
Het eerste deel gaat uitvoerig in op zijn huwelijk in de periode die zij in Japan en Nieuw-Zeeland doorbrachten. Die setting kende ik al uit zijn boeken De verzopen katten en de Hollander en Pleun, maar de dagboekfragmenten komen nu in een ander licht te staan, omdat van Heest schakelt naar het nu en gebeurtenissen van commentaar en (zelf)reflectie voorziet.
Het boek is ruw, eerlijk en kwetsbaar, maar (gelukkig) nog steeds doorspekt met zijn vertrouwde zwarte humor en zelfspot.
tip van Maarten
